U stóp wschodnich, ostro ściętych zboczy Bucegi, wzdłuż ważnej drogi łączącej Bukareszt z Braszowem ulokowały się kurorty Busteni i Sinaia. Z Busteni możemy wyjechać do wnętrza gór kolejką linową – polecam, robi wrażenie gdy w kilka chwil pokonujemy 1100 m przewyższenia podziwiając pionowe urwiska Caraiman, zaś kilka kilometrów za Sinaia zaczyna się droga zwana Transbucegi – prowadząca serpentynami do wnętrza gór – dużej doliny Lalomita, tam się skierowałem tym razem.

Jak w całej Rumuni, należy pamiętać o obecności niedźwiedzi. W górach Bucegi, ze względu na dużą ilość turystów, są one mocno zsynantropizowane, co oznacza że nie boją się ludzi. W lipcu 2024 doszło do ataku, w wyniku którego śmierć poniosła jedna osoba.

Zaczynając spod stacji ratowników Salvamont Bucegi wyruszyłem szlakiem w górę doliny. Piękna październikowa pogoda i górska jesień w pełni: mozaika odcieni zółci i czerwieni.

Piękna w swym kształcie skała zamykająca dolinę – Macetul Tucesc, czyli Turecki Meczet. Góry Bucegi mają ciekawą budowę geomorfologiczną, na krystalicznym trzonie zalegają warstwy skał osadowych, wapieni ale także zlepieńców i grysu objawiających się w będących ikoną tych gór skałach Babele czy słynnym Sfinxie.

Droga prowadzi mnie na szczyt najwyższego w tych górach Omu 2505 m n.p.m. i do małego schroniska przytulonego do skał na wierzchołku.

Piękne widoki na wielką dolinę Gaura i górującą nad nią Scarę.

Dalsza droga prowadzi mnie w stronę Cabany Babele i słynnych skał zlepieńcowych. Byłem tu już kilka lat wcześniej i o ile widok Sfinxa na żywo wart jest zachodu, o tyle całe schronisko i otoczenie robi nieco odpychające wrażenie.

Po zejściu do doliny, warto zjechać kawałek w bok i odwiedzić udostępnioną jaskinię Lalomitei (można płacić kartą), zwłaszcza jej dalsze partie mogą się podobać – duże sale pełne stalaktytów i stalagmitów.