Nazwa Korab jest słowiańskiego pochodzenia i odnosi się do imienia boga mórz, wyznawanego przez lokalne plemiona przed ich chrystianizacją. W rejon najwyższego szczytu możemy dostać się z macedońskiej strony, znad jeziora Mawrowo, przez Mawrowi Anovi, Trnice, Nichpur do strażnicy granicznej Strezimir, gdzie zostawiamy samochód. Końcowy odcinek drogi jest w złym stanie. Aby wejść na Golem Korab nie są już potrzebne zezwolenia. Inną możliwością jest wejście od albańskiej strony z miejscowości Radmire.

Na szlaku nie ma sensownych źródeł wody, a jeśli są, to nie warto z nich korzystać ze względu na możliwe zanieczyszczenie – w górach prowadzona jest gospodarka pasterska. Co sprowadza na nas ryzyko spotkania z psami pasterskimi, lokalnej wyjątkowo agresywnej i niebezpiecznej rasy Sarplaniniac. Na te psy należy naprawdę uważać i lepiej nie poruszać się w pojedynkę i nie zbliżać do stad.

Szlak na szczyt jest dość dobrze wydeptaną ścieżką, a po drodze podziwiać będziemy mogli rozległe panoramy otaczających nas gór, oraz cuda natury w postaci Terra Rossa – zabarwionej na intensywnie czerwony kolor ziemi (powstałej ze zerodowanych skał wapiennych z dużą domieszką związków żelaza)

Tu widok na dolinę prowadzącą w stronę Wodospadu Korab. Szlak najpierw prowadzi tuż ponad lasem, później schodzi w dolinę.

Sam wierzchołek wieńczy wątpliwej urody triangul. Za to widoki wynagradzają trud wędrówki: Sharr Planina na północnym wschodzie, góry Bistra na południu, Saluńska Glava daleko na wschodzie i albańskie pasma na zachodzie i północy. Droga od Strezimiru na szczyt powinna zająć ok 4-5 godziny, a wracać będziemy tą samą trasą.

Na północy od gór Bistra wznosi się pasmo gór Korab, na zachodzie Desat a na południu Stogowo.

Najwyższym szczytem jest Medenica o wysokości 2163 m. Góry są łatwo dostępne dzięki asfaltowej drodze łączącej Mawrowo z Galichnikiem i doliną Radiki. Jest tu także sieć dróg gruntowych . W maju była ona już przejezdna, dzięki czemu rozpoczęliśmy naszą wycieczkę stosunkowo wysoko.

Piękna pogoda i stabilne wiosenne śniegi pozwoliły bardzo udanie zakończyć sezon skiturowy zjazdem z Medenicy przez północno-wschodnią ścianę, a następnie przejść na nieodległy Manastirište (Манастириште – klasztor) i ciekawymi graniami i łagodnymi zboczami powrócić do samochodu.

Po drodze spotkaliśmy, nie jedyny zresztą raz w Macedonii, ślady władcy tych gór – niedźwiedzia. Musiał być to sporych rozmiarów samiec. Nie chciałbym go spotkać z bliska.